Happy lockdown birthday Amma

 Lockdown !! Something which has taken all of us locked up for many days now, something which is not just a precaution  but a necessity now, something which we underestimated but proving crucial.. Amidst all this, some part of me selfishly wish, damn If could freeze this lockdown for a while and do whats important (to me) !! I know that’s a selfish thought, well lockdown isn’t locking your thoughts after all. 

So what’s that important thing, one might wonder.. And some may even say, these are the exact kind of thoughts which has put our country in this bad state.  Relax, I am that guy who generally only thinks of doing things and don’t do it, hence my thoughts are harmless, same applies here. 

Coming to the “thing” now !! It’s my mom’s 60th birthday today (May 7th) and with all practicality I can’t wish her personally even though she is just 10 miles away.. so I thought why not write something special on my mom and make this at least a good virtual wish.. so stay with me, I will take you through 3 special special “mother” moments I always cherish.. 

The bus counter: I probably was in 6th standard(1997) .. I used to place myself in that exact junction of std phone booth(which doesn’t exist now !!) in Krishnapur (Suratkal) where the heavy wind made you feel like you are flying .. you move a step right or step left , it’s dead wind.. Anyways standing there, only one thing in mind was “which bus mom will come in”. Mom worked in MRPL and returned  at dusk. No mobile those days and even I wouldn’t know which bus she would arrive in as she had varying office timings. So it was all a guessing game for me. I would use different algorithms everytime to make my wait time playful. Few days it would be, 6th bus from now, other days it would be 25th vehicle from now.. there were even days, these used to be dynamic , like if any bus comes from opposite side then, counter will be negated or if a distant horn is heard, then that’s the bus she is in. Finally when that “right” bus arrives and when I see my mom getting down, it was like a queen arrival moment where I used to forget all my calculations and get ready to meet her and tell my day’s story. Something which I always cherish..

NIC camp Hassan : This was in year 1999-2000, I was a Petty Officer in NCC at school. I was extremely home sick back then (not sure if it’s changed now) and was very reluctant to go for 10 day NIC camp in Hassan(about 150 km from mangalore).. peer pressure and to be pretentious macho , I agreed to go to the camp. This is a national level camp and was considered big those days, so I didn’t want to miss out. For the first time , I felt what’s actually cold weather is(having stayed in manglaore all the while), what’s a real ragging is , what’s it like to be with an army officer who is injured severely on one hand yet conduct drill at 4 am in the morning, what’s it like only have a bun and 2 banana for breakfast at 6 am and wait for lunch till 1 pm. Finally, Somehow I sneaked out of campus and called mom from a phone booth and told,

“Mom , please  write a letter to these people saying you are sick and ask them to send me back ,I can’t stay here”. Little did I know ,reason to run away from there was not those difficult tasks. Because I was missing my mom so much , all those tasks looked difficult. 

The secret transfer: It was 2003, I got a  engineering seat in NIE Mysore electrical. It was a reputed college . So finally, I had to move away from Manglaore. We arrived in Mysore and started searching accommodation . After roaming for couple of days in the city, I got a place in Brahmin Hostel , very next to the college. Since all rooms were full , I was asked to stay in the large praying room as a temporary measure. That night I hardly slept, needless to explain why after first two chapters. College started, things started moving and the first weekend comes. 2 nights of total ragging (when I recall now , it was pusky and absolutely stupid ).. and then someone told me  casual vacancy round. Casual Vacancy is a second round of CET seat distribution, where remaining  seats are again given back to students on merit basis. Upon digging , I found there is a electrical seat in Nitte college, 

of course near Manglaore.

I had another friend with me in Mysore who too wanted a transfer to Mangalore and he had a better cet tank than me. So I get selfish (as usual ) and without telling him, I left to Bangalore where CET seat distribution was happening,  grab that vacant seat in Nitte college. Again needless to explain , it wasn’t ragging, it wasn’t lack of hostel room which drove this circus. It was and had to be her love. 

Well , time flies , only time flies and not necessarily everything else. Today I secretly wish my kids love their mom-dad like the way I did. Happy birthday 60th birthday Amma, you have been my Hero and always will be 👍👍

———————————————————————-

Lockdown !!  ನಮ್ಮೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಈಗ ಹಲವು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಲಾಕ್ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಈಗಅವಶ್ಯಕತೆಯಾಗಿದೆ, ಈಗ ನಿರ್ಣಾಯಕವೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸ್ವಾರ್ಥದಿಂದ ಏನನ್ನಾದರೂ ನಾನು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ, that is ನಾವು ಈ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ಅನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತು ಮುಖ್ಯವಾದದ್ದನ್ನು (ನನಗೆ) ಮಾಡಬಹುದಾದರೆ !! ಅದುಸ್ವಾರ್ಥಿ ಚಿಂತನೆ ಎಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದೆ, ಆದರೆ ಲಾಕ್‌ಡೌನ್ ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಬೀಗಗಳನ್ನು ಹೇರುತ್ತಿಲ್ಲ, right ?

ಆ ಮಹತ್ವದ ವಿಷಯ ಯಾವುದು, ಒಬ್ಬರು ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡಬಹುದು .. ಮತ್ತು ಕೆಲವರು ಹೇಳಬಹುದು, ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು these thoughts ಈ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಳ್ಳಿದೆ. Relax , ನಾನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಚಿಸುವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನುಮಾಡದ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ನಿರುಪದ್ರವವಾಗಿದೆ, ಅದೇ ಇಲ್ಲಿಯೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ.

ಈಗ “ವಿಷಯ” ಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿNe. !! Today  (ಮೇ 7) ನನ್ನ ಅಮ್ಮನ 60 ನೇ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು for all practical reasons ,  ಕೇವಲ 10 ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ನಾನು ಅವಳನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ಹಾರೈಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ .. ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಮೇಲೆವಿಶೇಷವಾದದ್ದನ್ನು ಏಕೆ ಬರೆಯಬಾರದು ಮತ್ತು ಇದನ್ನು ಕನಿಷ್ಠ ಉತ್ತಮ ವರ್ಚುವಲ್ wish ಆಗಿ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ನಾನು ಯೋಚಿಸಿದೆ .. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಇರಿ, ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಪ್ರೀತಿಸುವ 3 ವಿಶೇಷ ವಿಶೇಷ ಕ್ಷಣಗಳ ಮೂಲಕ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೇನೆ ..

ಬಸ್ ಕೌಂಟರ್: ನಾನು ಬಹುಶಃ 5 ನೇ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದೆ (1995) .. ನಾನು ಕೃಷ್ಣಪುರ (ಸೂರತ್ಕಲ್) ನಲ್ಲಿರುವ ಫೋನ್ ಬೂತ್‌ನ ಜಂಕ್ಷನ್‌ನಲ್ಲಿನಿಂತಿದ್ದೆ. ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರೀ ಗಾಳಿ ಇತ್ತು, ಆದರೆ ನೀವು ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಬಲಕ್ಕೆ ಅಥವಾ ಎಡಕ್ಕೆ ಚಲಿಸುತ್ತೀರಿ, ನಂತರ ಗಾಳಿ ಇಲ್ಲ .. ಅಲ್ಲಿನಿಂತು, ಒಂದೇ ಒಂದು ವಿಷಯದೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ ಎಂದರೆ ಯಾವ ಬಸ್ ತಾಯಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ತಾಯಿ ಎಂಆರ್‌ಪಿಎಲ್‌ನಲ್ಲಿಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಮತ್ತು ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಇಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವಳು ವಿವಿಧ ಕಚೇರಿಸಮಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರಿಂದ ಅವಳು ಯಾವ ಬಸ್‌ಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆಂದು ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇದು ನನಗೆ guessing ಆಟವಾಗಿತ್ತು. ನನ್ನ ಕಾಯುವ ಸಮಯವನ್ನು ತಮಾಷೆಯಾಗಿ ಮಾಡಲು ನಾನು ಪ್ರತಿದಿನ ವಿಭಿನ್ನ ಕ್ರಮಾವಳಿಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲವುದಿನಗಳು, ಈಗಿನಿಂದ 6 ನೇ ಬಸ್, ಇತರ ದಿನಗಳು ಈಗ 25 ನೇ ವಾಹನವಾಗಿರುತ್ತವೆ .. ಇತರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಯಾವುದೇ ಬಸ್ ಎದುರು ಬದಿಯಿಂದ ಬಂದರೆ, ಅದೇ ಬಸ್ ಹಿಂತಿರುಗುವವರೆಗೆ ಕಾಯಿರಿ. ಇತರ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಸ್ ದೂರದಿಂದ horn ಹಾಕಿದರೆ, ಅದು ಅವಳು ಬರುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ .. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಆ ಸರಿಯಾದ ಬಸ್ ಬಂದಾಗ ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಾಯಿ ಕೆಳಗಿಳಿಯುವುದನ್ನುನೋಡಿದಾಗ, ಅದು ರಾಣಿ ಆಗಮನದ ಕ್ಷಣದಂತೆ, ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ಎಲ್ಲಾ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನು ಮರೆತು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಅವಳನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡಲು ಮತ್ತು ನನ್ನ ದಿನದ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ಸಿದ್ಧ. ಆ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ನಾನು ಇನ್ನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಎನ್ಐಸಿ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಹಸನ್: ಇದು 1998 ರಲ್ಲಿ, ನಾನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಎನ್‌ಸಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಪೆಟ್ಟಿ ಆಫೀಸರ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನಾನು ಆಗ ಬಹಳ homesick agidde . So  hassan ‌ನಲ್ಲಿ 10 ದಿನಗಳ ಎನ್‌ಐಸಿ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ಹೋಗಲು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ (ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಸುಮಾರು 150 ಕಿ.ಮೀ) .. ಪೀರ್ ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಆಡಂಬರದ Macho ಆಗಲು, ನಾನು ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪಿದೆ 

. ಇದು ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದ ಶಿಬಿರವಾಗಿದ್ದು, ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲುಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ, ಶೀತ ಹವಾಮಾನ ಯಾವುದು, ನಿಜವಾದ ರ‍್ಯಾಗಿಂಗ್ ಎಂದರೇನು, ಒಂದು ಕಡೆ ತೀವ್ರವಾಗಿಗಾಯಗೊಂಡಿರುವ ಸೇನಾಧಿಕಾರಿಯೊಂದಿಗೆ ಇರುವುದು ಏನು, and  ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 4 ಗಂಟೆಗೆ ಡ್ರಿಲ್ ನಡೆಸುವುದು.  ಬೆಳಿಗ್ಗೆ 6 ಗಂಟೆಗೆಉಪಾಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಬನ್ ಮತ್ತು 2 ಬಾಳೆಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ 1 ರವರೆಗೆ lunch ಟಕ್ಕೆ waiting. So ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ನಾನುಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ನಿಂದ outside ನುಸುಳಿದೆ ಮತ್ತು ಫೋನ್ ಬೂತ್‌ನಿಂದ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕರೆದು ಹೇಳಿದೆ,

“ಅಮ್ಮಾ, ದಯವಿಟ್ಟು ನೀವು ಅನಾರೋಗ್ಯದಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದೀರಿ ಎಂದು ಈ ಜನರಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯಿರಿ ಮತ್ತು ನನ್ನನ್ನು ವಾಪಸ್ ಕಳುಹಿಸಲುಹೇಳಿ,

ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಉಳಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ”. ನನಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಓಡಿಹೋಗಲು ಕಾರಣ ಆ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲ. ತಾಯಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆಇರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಕಾರ್ಯಗಳು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.

ರಹಸ್ಯ ವರ್ಗಾವಣೆ: ಇದು 2001, ನನಗೆ ಎನ್ಐಇ ಮೈಸೂರು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಿಕಲ್ನಲ್ಲಿ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಸೀಟು ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದು ಹೆಸರಾಂತ ಕಾಲೇಜು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ನಾನು ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ದೂರ ಹೋಗಬೇಕಾಗಿದೆ. ನಾವು ಮೈಸೂರಿಗೆ ಬಂದು ವಸತಿ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನುಹುಡುಕಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು. ನಗರದಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ರೋಮಿಂಗ್ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ನನಗೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಹಾಸ್ಟೆಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನಸಿಕ್ಕಿತು

Hostel ಕಾಲೇಜಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಕೊಠಡಿಗಳು ತುಂಬಿದ್ದರಿಂದ, ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಕ್ರಮವಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಾರ್ಥನಾ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇರಲುನನ್ನನ್ನು ಕೇಳಲಾಯಿತು. ಆ ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಮಲಗಿದ್ದೆ, ಮೊದಲ ಎರಡು ಅಧ್ಯಾಯಗಳ ನಂತರ ಏಕೆ ಎಂದು ವಿವರಿಸುವಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಾಲೇಜು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು, ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಚಲಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು ಮತ್ತು ಮೊದಲ ವಾರಾಂತ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟುರ‍್ಯಾಗಿಂಗ್‌ನ 2 ರಾತ್ರಿಗಳು (ನಾನು ಈಗ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಾಗ, ಅದು ಪುಕ್ಕಿ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೂರ್ಖತನವಾಗಿತ್ತು) .. ತದನಂತರsomeone told about Casual Vacancy round. ಕ್ಯಾಶುಯಲ್ ಖಾಲಿ ಹುದ್ದೆಯು ಸಿಇಟಿ ಸೀಟು ವಿತರಣೆಯ ಎರಡನೇ ಸುತ್ತಿನಲ್ಲಿದೆ, ಉಳಿದ ಓವರ್ ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಮೆರಿಟ್ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. after searching ನಿಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ electrical seat ಎಂದು ನಾನು ಕಂಡುಕೊಂಡೆ.

ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದನು, ಅವರು ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರು ನನಗಿಂತಉತ್ತಮವಾದ ಸೆಟ್ ಟ್ಯಾಂಕ್ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ನಾನು ಸ್ವಾರ್ಥಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ (ಎಂದಿನಂತೆ) ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳದೆ secretly ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಇರುವ ಆಸನವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ವಿವರಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದುರಾಗಿಂಗ್ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಈ ಸರ್ಕಸ್ ಅನ್ನು ಓಡಿಸಿದdu ಹಾಸ್ಟೆಲ್ ಕೋಣೆಯ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲ. ಅದು ಮತ್ತು ಅವಳ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿರಬೇಕು.

ಸರಿ, ಸಮಯ ಹಾರುತ್ತದೆ, but ಸಮಯ ಮಾತ್ರ ಹಾರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವೂ ಅಲ್ಲ. ನಾನು ಮಾಡಿದಂತೆ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ತಾಯಿ ಮತ್ತುತಂದೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕೆಂದು ನಾನು ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಬಯಸುತ್ತೇನೆ. ಜನ್ಮದಿನದ ಶುಭಾಶಯಗಳು Amma, you have always been my hero and you always will be.